من یه پرنده ام

هوای امسال تا پارسال کلی متفاوت شده، سال گذشته از فروردین تا اردیبهشت بارندگی داشتیم. اما امسال بارندگی مخصوصا در خراسان خیلی کم بود. همین باعث شده که بر خلاف پارسال که در بهار و تابستان سایت پروازی دررود هوای ترمیک داشت ومیشد مسافت رفت، امسال هوای خشنی داشته باشه که در بهار تا ساعت 11 بیشتر اجازه پرواز نمیداد و از اون به بعد هم به علت جهت و سرعت نامناسب خبری از پرواز نبود و نیست.

خوشبختانه سایت پروازی رو به شمال خواجه مراد که در 15 کیلومتری جنوب شرق مشهد واقع شده، با ارتفاع تقریبا 1000 متر از سطح دریا و 170 متر ارتفاع از لند به خاطر وجود دیواره و جهت اغلب مناسب بادی که از طلوع افتاب شروع به وزیدن میکنه تا ساعت حدود 11 که به سرعت بالای 30 تا میرسه قابل پرواز هست و البته بعد از آن هم داستویل های قوی نیز در این ساعت شکل میگیرند. اغلب خلبان ها از کوچیک و بزرگ گرفته میتونن به راحتی ربج کار کرده و اقدام به تاپ لند کنند و برخی نیز با استفاده از ترمال های محدودی که در ساعات قوی شدن هوا شکل میگیرند ارتفاع خوبی تا حدود 300 متر و بعضا بیشتر رو هم میگیرند.

خیلی وقته نیمکت نشین پرواز شدم و حسرت پرواز دارم  و باز به این نتیجه رسیدم که از لحظه لحظه پرواز میشه لذت برد و زندگی کرد.

نمیدونم این فقط منم که گاهی خیلی سخت نظرم در مورد برخی افراد تغییر میکنه یا شما هم تجربه تلخ من رو دارید. اعتماد میکنم، اما با گذشت ایام و برخوردها یا قول و قرارها میبینم که باز هم اشتباه کردم.

در اینطور مواقع احساس حماقت بدجوری آزارم میده. اما بعد از مدتی آرام تر میشم و متوجه میشم انگار درس جدیدی رو از روزگار فرا گرفتم. بعضی وقت ها حتی بعد از مدتی میفهمم اون داستان غم انگیز برای من که نیتم خیر بوده، خیر هم شده.

امیدوارم نوشته اینبارم غمگین تون نکرده باشه، به قول شاعر این نیز بگذرد.

     لحظه ها را گذرانديم تا به خوشبختي برسيم

          غافل از آنكه لحظه ها همان خوشبختي بودند

                                                                     دكتر شريعتي

   در سفری که به منظور تمرین SIV و پرواز ترمیک در هفته گذشته داشتیم، تجربه های سخت ولی ارزشمندی به دست اوردم. مهمترین مطلبی که بهش رسیدم استقلال و خودکفایی بود، خیلی مهم هست که به جای منتظر لطف و توجه دیگران بودن ، حالا از خانواده و دوستان گرفته تا مربی و... سعی کنیم از توانمندی ها و امکانات خودمان استفاده کنیم.

از تیم پروازی تبریز یاد گرفتم که فکر کنم و شهامت داشته باشم. این تیم سابقه پروازی جالبی داره، انها با مطالعه و انجام تست یاد گرفتند کمکی هاشان را ریپک کنند و مانورهای کم کردن ارتفاع و sat را انجام بدهند.

وقتی دیدم فرزین رحمت دوست با مربیگری استاد اثناعشری به زیبایی مانور اسپین را انجام داد از روحیه خوبش روحیه گرفتم و با راهنمایی استاد اولین اسپین ام رو انجام دادم. مانور جذابی بود. 

حالا با این تغییر دیدگاهی که پیدا کردم، بعد از مدتها دوباره دارم روی امادگی جسمانی ام کار میکنم تا بتوانم بهتر مانورها را انجام بدهم، تا بتوانم به بال ام مسلط تر بشم، تا بتوانم در شروع فصل پروازی پروازهای بهتری داشته باشم و اگه خدا هم خواست پرواز مسافت داشته باشم.

مهدی شاملو : پدر خانواده                          بال..  تندم 

الاهه مرتضائی : مادر خانواده                       بال..  کلاس ۱،۲  مسافت

پسر خوانده‌ها :

هادی خبره دست (یزد)                              بال..   کلاس ۲،۳ مسافت

نوید رهبر (اصفهان)                                    بال..  کلاس ۲  اکرو

آرتوش غفوریان (گرگان)                               بال..  هرچی‌ موجود باشه

خاله بچه‌ها : هدی اروندی (تهران)                بال..   کلاس ۱

دایی بچه‌ها : محمد مرتضائی (مشهد)           بال..    کلاس ۱

فرشته مهربون : مریم سائری (اصفهان)         بال..     کلاس ۱

دوست مامان : وجیهه نجاتی (مشهد)           بال..    کلاس ۱

بهترین و مهربان ترین مادر خرج دنیا :

فرزین حافظ (مشهد)                                 بال..    کلاس ۱،۲  مسافت

مربی‌ و الگوی پرواز همه فامیل :

  علیرضا اثناعشری                                    بال..    آخرش

   رفتیم یزد تا در تپه اردشیر با توجه به شرایط خاص اش بخاطر وزش باد تمرین گرند هندلینگ و کار کردن توی دیواره رو داشته باشیم. البته همه فامیل نبودن و در قالب تیم ۸ نفره رفتیم. مامان که خودم باشم و دوستش و فرشته مهربون, خاله و دایی, پسر دومی‌ و دوستش و بهترین مادر خرج دنیا بودیم.

  با قطار مشهد یزد رفتیم و از قطار که پیاده شدیم مستقیم رفتیم تپه. باد روبرو بود و ریج و کمی‌ گاستی. هتل ادیب مثل اکثر پرنده‌ها انتخاب ما بود. هتلی سنتی‌ با صبحانه عالی‌. اونجا رو از هتل‌های ترکیه هم بیشتر دوست داشتم. صبح روز بعد بارون اومد تا ۹ صبح و بعد آفتاب شد. باد توی تپه یک دست و ریج بود. فرشته و وجیهه ریورز تمرین کردن و تا نیمه تپه با ریورز بال رو میاوردن و فروارد می‌شدن و پرواز میکردن. دیواره دو تا ترمال داشت یکی‌ سمت راست و یکی‌ چپ. چپی‌ رو گرفتم و باهاش ۱۰۰ متر از تپه رفتم بالاتر اما بخاطر اینکه چنین لیفتی رو انتظار نداشتم و البته کمکی‌ هم نداشتم ازش صرف نظر کردم. دایی و فرزین هم ریج کار میکردن.  تا ساعت ۳ لیفت داشتیم و ریج و بعد از اون باد زیادتر از سرعت بال های ما شد که نوید رسید و کلی‌ وینگ اور‌های قشنگ زد.

روز سوم  باد کراس بود و کم. رفتیم ساحل نما و اونجا یه حادثه کوچیک داشتیم. من به خاطر اینکه دلم نمی‌خواست ریج رو از دست بدم سعی‌ کردم خودم رو از پشت بال آقای اکبر خانجان خانی رد کنم. اکبر آقا فلر کرد تا من که سمت راستم دیواره بود رد بشم اما  لحظه آخر بال چرخید و من در ارتفاع ۲ متری از زمین رفتم توی استبلایزر بال. سورتم رفت توی بال، حس خوبی‌ بود آخه بال خیلی‌ دوست دارم، صدای پاره شدن لاین‌های نازک بوم اسپرت رو شنیدم و تا زانو رفتم توی ماسه، ماسه‌ها باز هم نرم و مهربون بودن. فقط چنتا از لاین‌های بوم اسپرت کنده شد, خلاصه بخیر گذشت.

به لطف دوستان یزدی مثل همیشه خاطره پروازی خوبی‌ از یزد داریم. از آقای علی‌ صالحی مسول ورزش‌های هوایی، آقایان خانجان خانی، اشتری، حاج حسین, مسعود و ... به خاطر مهربانی‌هاشان متشکریم.

سال گذشته همین روزها من پس از مدتها درگیری با خودم که نمیتونستم به بالم اعتماد کنم و از تکون‌های اون وحشتزده میشدم و در نتیجه از پرواز لذتی نمیبردم، رفتم دنبال اشکال کارم و با پیدا کردن جواب و تلاش به جایی‌ رسیدم که می‌خواستم. جواب نداشتن شناخت بود در وحله اول و بعد تجربه.

حالا با یه بال ۱و۲ که البته عاشقش‌ام و می‌پرستم اش به خاطر طراحی جذابش، رنگ اش و از همه مهمتر سرعت اش دوباره برگشتم سر خط.

البته شنیدم محسن منصوری هم یارانه وینچ رو برداشته و امسال می‌خواد پوستمون رو بکنه.

با مهدی رفتم تهران. اون میخواست کلاس مربی گری شرکت کنه و من میخواستم بلاخره فرصتی باشه تا توی سایت های تهران پرواز کنم. هواشناسی رو سرسری چک کردم و به امید پروازهای پاییزی با نوید که جدیدترین پسر خوانده ام هست و داره یه ویلای ۷۰ متری شبیه به خونه زرافه ها با درب کرکره ای میسازه اونم درست توی دامنه سایت، قرار گذاشتم.

جمعه هوای مشهد آفتابی بود و قابل پرواز، شنبه که رسیدیم تهران آسمان پر از ابرهای تیره از اونهایی که میگه هوا برای پرواز خطرناکه شد و یکشنبه که رسیدم آب سرد سایت رو برف زد. اونقدر تهران بارون اومد که مثل شمال شده بود. من رو از رو برد و  زودتر از مهدی برگشتم خونه.

ولی سایت آب سرد که اسم درست و قشنگترش دماوند هست من رو مجذوب خودش کرد. این سایت پروازی با آدم صحبت میکنه ( میگه من پر از تریگر ام و ترمال های مهربون و هر هوایی که بخوای ) و برای پرواز صدات میزنه.

بعد از اولدنیز پروازی نکردم. اما سایت پروازی دماوند خیلی عجیب به من شوقی دوباره داد، اونقدر که دلم میخواهد فریاد بزنم

                     من عاشق پروازم ، خدایا متشکرم 

             اگه دوباره هم متولد بشم بازم میخوام پرواز کنم 

هفته اول غیر از روز اول هوا کاملا پروازی بود. هر زمانی که میرفتی روی 1700 میتوانستی پرواز کنی و ساعت 1 بعدازظهر یال باباداغ ترمیک میشد. خلبانی می توانست خوب ارتفاع بگیرد که در ترمال چرخیدن صبر کافی داشته باشد.

اقایان مهرکی و حاج حسین ما را ترک کردند برای رفتن و دیدن مسابقه سوپرفینال در دنیزلی. از اون روز به بعد باد زیاد شد، دما افت کرد و ما کمتر پرواز کردیم. روزهای اول کنار ساحل دما حدود32 درجه بود و در پناه درختی میتوانستی با لذت آسمان را تماشا کنی.

دیروز دوستان مان برگشتند و گویا در تمام مدت هوای انها کاملا پروازی بوده. در کنار مسابقه دهنده گان پرواز کرده بودند و فیلم های خوبی گرفته بودند. باید حتما این فیلم ها را ببینید.

قبل از اینکه بیائیم تصمیم گرفته بودم چند روز اخر را پرواز نکنم و روزهای بی پرواز هم داشته باشم. چند عامل دیگه هم مضاعف شد که من دل از پرواز بکنم. بعد این چند روز فهمیده ام که دلم برای شیب کوه، لحظه هایی که به خودت شک میکنی که میتونی یا نمیتونی این راه سخت رسیدن به قله را بروی، تنگ است. دلم برای رهایی و سکوت کوهستان، برای یک صبح تا شب غرق در طبیعت بودن، برای چند روز دور از زندگی ماشینی بودن بسیار تنگ است. می خواهم دوباره بروم کوه و کوهنوردی کنم.  

تمرینات SIV کاملا با برنامه ریزی پیش میرود. سه روز پیش تمرین اصلی همه اسپیرال بود، دو روز پیش وینگ اور و دیروز فول استال. استاد صبح اول وقت یا شب قبل همراه با فیلم توضیح کاملی در مورد مانور میدادند.

در اسپیرال وقتی چرخش گود شما سرعت میگیرد، تقریبا رو به زمین می چرخید و شتاب انقدر زیاد میشود که حتی نفس بند می اید. احساس می کنید دارید وارد دنیای دیگه ای می شوید و بی اختیار به خواب فرو خواهید رفت. برای همین خیلی مهم هست که چندین بار تا لبه دایو بروید تا بدن آمادگی بیشتری پیدا بکند.

سیر ساده ای از حرکت در وینگ اور به این شکل هست  ..  هیکل راست و ترمز راست .. هیکل چپ و ترمز چپ ( اینکار تکرار میشود تا به ساعت مورد نظر برسی ) .. فشار و سرعت هم در لحظه های خیلی حساس و کسر ثانیه دخیل میشوند.

 فول استال .. نباید و نباید شک کنید و به قول استاد.. شک نکن ..

استاد شب قبل توضیحات جامعی در مورد این مانور دادند. مثل اینکه در پروازهای ترمیک در چه بهم ریختگی هایی از بال باید از فول استال استفاده کرد و هر اشتباهی در این مانور باعث چه عکس العملی از سمت بال خواهد شد.

فول استال جذابیت و ارزش خاصی به نظرمن دارد. انگار همان اژدهای هوای ترمیک هست که حالا میتوانی کنترل اش کنی.

سرعت بال رو با 50 درصد ترمز میگیری و بعد صد درصد اش میکنی. من دست ها رو به بندهای هارنس سریع قفل می کردم. بال می ریزد و استاد در این مهمترین لحظه، خیلی مطمئن به تو میگوید شک نکن و صد در صد نگه اش دار. بال که حالا اژدها شده اصرار زیادی دارد که پرواز کند و تلاش می کند که ترمزها رو ببری بالا. برای چند لحظه رو به آسمان میشوی و بعد برمیگردی زیر بال. دوباره به 50 درصد برمیگردید و اینجا لذت فول استال رو می برید. مهم این هست که با ترمزها متقارن کار کنید.

 این روزها مسابقات سوپرفینال قهرمانی پاراگلایدر جهان در 200 کیلومتری ما یعنی سایت پروازی دنیزلی در حال برگزاری هست. چندتا از دوستان هم برای تماشا رفتند. استاد علیرضا به خاطر اینکه امسال نتوانست ویزای کشورهایی که مسابقات مقدماتی در ان ها بود رو داشته باشه و شرکت نکرده ناراحت هست.

استاد علیرضا قهرمان همه ما بودی، هستی، و خواهی ماند .. شک نکن.

 

دیروز به ما 22 نفری که با هواپیما اومده بودیم و البته از شهرهای مختلف تهران، یزد، اصفهان، بوشهر والبته ما مشهدی ها و بجنوردی ها تعدادی از دوستان کرمان و تبریز هم ملحق شدند.

محسن منصوری مسئول هماهنگی و فیلمبرداری این برنامه هست و همه میدانند که قراره چه مانورهایی در این مدت انجام بدهند اما باز هم کمی نگرانی اینکه شاید استاد فرصت نکنه که با همه کار بکنه رو دارند.   

دیروز فقط یکبار رفتم برای پرواز، منتظر شدم تا همه تیک آف کنند تا وقتی من میرسم روی آب تنها ایرانی روی آب باشم. با انرژی بیشتری رفتم برای انجام مانور. اول اسیمتریک تاک بعد فرانتاک و باز وینگ اور. برای بیلاین هم که زورم نرسید.

توی وینگ اور علیرضا من رو به مرحله ای رسوند که در بالاترین نقطه باید جفت برک رو برای یه کم فشار اعمال میکردم.

یکی از تکنیک های لندینگ رو هم کار کردیم.

ساعت 11 شب پرواز مشهد به تهران داشتیم. حوالی شب باران شروع به باریدن کرد. به خودم گفتم باز درس های روزگار شروع شد. آخه وقتی ساعت 11 شب پرواز به تهران داری و تقریبا ساعت 1 صبح به فرودگاه مهراباد خواهی رسید و باید خودت رو 3 ساعت قبل از پرواز خارجی که قراره 5:30 صبح از فرودگاه امام خمینی حرکت کنه به اونجا برسونی، اونوقت با شروع باران درست 3 ساعت قبل پرواز!! شاید یاداوری می کند که همه چیز در کنترل آدمی نمیتواند باشد، پس در اینطور مواقع باید صبر داشته باشی و هر اتفاقی که افتاد ان را به فال نیک بگیری.

پروازها هیچ تاخیری نداشتند و همه چی بعد از سه تا پرواز که سومی اش هم آنکارا به دالامان بود خدا رو شکر خوب بود.

یک روز صبح تا عصر در آنکارا ماندیم. رفتیم به مقبره آتاتورک و باغ وحش آنکارا. مقبره آتاتورک شکوهی مثل تخت جمشید داشت اما با سادگی بیشتر. همه چیز نشان دهنده احترامی بود که برای او قائل بودند اما به هیچ وجه از او یک بت نساخته بودند.

و اما باغ وحش که با نگرانی دیدن حیوانات بیچاره ای در قفس و با غذایی شبیه نان خشکه به انجا رفتیم ولیکن در واقعیتی باور نکردنی در فضایی شبیه به طبیعت واقعی حیواناتی مثل ببر، خرس، کرکودیل، اسب آبی، زرافه، گوره خر  و گربه هایی که اونقدر ملوس بودند که اگه میتونستم از اونها یکی داشته باشم حتما به اون اجازه می دادم توی خونه پادشاهی کنه و خلاصه از گوشتخوار و گیاهخوار، پستان دار و تخم گذار و زنده زا همه نوع حیوانی داشت.

به دالامان که رسیدیم دو تا مینی بوس که از قبل هماهنگ شده بود منتظر ما بودند. تا اولدنیز با بودن دیجی و رقاص های خوبمون که تا حالا آب ندیده بودند وگرنه شناگر قابلی بودند کلی خوش گذروندیم.

ساعت 11 شب رسیدیم و همگی کلی خسته بودیم. هتل بدقولی کرده بود و به خاطر داشتن مشتری فراوان در این فصل اتاق نگه نداشته بود. در چند هتل که هر کدام یکی دوتا اتاق خالی داشتند پراکنده شدیم.

صبح روز بعد علیرضا و مهدی تا ظهر دنبال هتل بودند. مهدی که سرپرستی 7 تا از بچه های مشهد و 4 تا از بجنورد را داشت بعد از پیدا کردن هتل اونقدر خسته شده بود که پرواز نیومد. البته تجربه خوبی در پیدا کردن هتل نزدیک به ساحل پیدا کرد. به نظر من باید نصف روز اول را به اینکار اختصاص داد و این در هر سال تکرار خواهد شد چون هتل ها مدام به خاطر کم و زیاد شدن مسافر قیمت های خود را تغییر میدهند.

ساعت 1 بعدازظهر رفتیم برای اولین پرواز. باد پشت بود پس رفتیم 1900. شاگرد مبتدی و حتی پرواز اول داشتیم. باد که بین 5 تا 10 بود تیک آف رو در اون شیب زیاد تقریبا 50درجه، آسان میکرد. اطراف 1700 و نقاط دیگه ای پر از ترمال بود و بعضی ها ترمال کار کردند و مسعود مهرکی هم بعد از تقریبا 3 ساعت اومد برای لند. محسن منصوری از وینگ اور توی ست و مانورهای دیگه علیرضا به شکل حرفه ای فیلمبرداری کرد. خودش قبل از علیرضا تیک آف کرد و با تنظیم کادر و پشت منظره خلبان با هماهنگی با علیرضا فیلمبرداری کرد.

علیرضا به من وینگ اور داد. اون میخواست که با برک و سیجی بیشتری و خیلی سریعتر انجام بدم و من هم بر همین امر سعی داشتم اما وقتی به شدت بیشتری انجام دادم، آب های زیر پاهام رو از روبرو می دیدم و لحظه ای که سیجی رو مخالف می انداختم که به نظر نقطه اوج اش بود، مثل تاب خوردن خیلی شدید میشد. وقتی بچه بودم توی پارکی یه تابی بود که زنجیر های بلندی داشت،من می نشستم و پسر خاله ام بصورت ایستاده با هم تاب میخوردیم. اون تاب رو تا نقطه ای میبرد که ما یه لحظه خیلی کوتاه توقف می کردیم و بعد پرت می شدیم پایین. وینگ اور من به یاد اون خاطره میانداخت اما توی لحظه اوج شما با همون زاویه برنمی گردید.به خاطر خستگی ذهنم تا یه جایی بیشتر نتونستم تحمل کنم با اینکه اونقدر جذاب و هیجان انگیز بود که از خوشحالی فریاد می کشیدم.

 پر از شورم، پر از وجد، از اون حال و هواهایی دارم که دلت میخواهد بدوی تا ته دشت بروی تا سر کوه.

حالا من میخواهم بدوم تا فرودگاه بروم از پله های هواپیما بالا و وقتی از پنجره هواپیما پایین رو نگاه میکنم آبهای خوشرنگ مدیترانه رو ببینم.

لحظه ای رو آرزو میکنم که توی ساحل اولدنیز رو به دریا ایستادم و از نسیم دریا غرق در خوشبختی میشم.

برایم آرزو کنید که به آرزویم برسم. در این لحظه ها گاهی نگران میشوم که نکنه شب دیر به فرودگاه برسیم،نکنه هواپیما تاخیر داشته باشه، نکنه بلیت ها رو بهمون نرسونند، نکنه همراه های خوبمون دیر برسند، و ... .

اگه همه چی خوب پیش رفت و خودم رو توی اولدنیز دیدم دلم میخواهد شما رو هم توی خوشبختی هام شریک کنم با نوشتن گزارش روزانه، نظرتون چیه ؟!   

ممنونم که براتون مهم بودم و وقتی نمی نوشتم سراغم رو میگرفتین. حالا میخواهم بگم چی شد که ننوشتم و توی این مدت چی گذشت.

وقتی از مسابقات کرمانشاه برگشتم تصمیم گرفتم توی مسابقات بعدی واقعا حرفی برای گفتن داشته باشم. به سالن سنگنوردی رفتم تا آمادگی جسمانی بهتری پیدا کنم. ساعات پروازم رو به ساعت مسابقه نزدیک میکردم تا اینکه احساس کردم برای بار دوم توی عمر پروازی ام به مرحله ناشناخته ای وارد شدم. و همین موضوع باعث شد فکرم رو مشغول به خودش کنه و نتونم بنویسم.

دفعه قبلی که این احساس رو داشتم از پروازهام زیاد لذت نمیبردم و توی پرواز کار خاصی انجام نمی دادم. تا اینکه با راهنمایی اساتید و دقت و تلاش خودم با هوای ترمیک البته تا ترمال ۴ آشنا شدم و پروازهای رضایت بخشی انجام دادم.

این اواخر چند تا تجربه متفاوت داشتم. یک روز پروازی وقتی ساعت نزدیک ۱۴ روی تیک آف ۳۵۰ دررود بودیم، داستویل ها گاهی خودشان را نشان میدادند اما بچه ها توی پیک های آروم میزدند بیرون. مهدی صلاح نمیدونست پرواز کنم اما من اصرار کردم. وقتی توی شیب میدویدم احساس فشار زیر بالم با همیشه فرق میکرد،چون مطمئن بودم که به مرحله ناشناخته ای وارد شدم، آخر شیب از تیک آف منصرف شدم. باد پشت شده بود و خیلی خیلی زود قدرت گرفت. اونهایی که درست قبل از من پرواز کرده بودند بعداً از پرواز ناخوشایندشون برامون تعریف کردند.

بعد از اون اولین پرواز مسافت ام رو که تقریبا ۱۰ کیلومتر در زمان ۲۵ دقیقه شد با بال زولو داشتم که خاطره خیلی شیرینی شد برام. وقتی با بال کلاس ۱و۲ پریدم دیگه دلم نمی خواست با کلاس ۱ پرواز کنم. کلاس ۱ دستها رو در پرواز طولانی خسته میکنه و نکته دردناکترش جایی که ارتفاع خوبی میگیری اما وقتی قصد رفتن میکنی بال راه نمیره و سینک زیادی داره.

 باز یه روز پروازی بود و اینبار روی تیک آف ۱۰۰۰ دررود بودیم. بر خلاف همیشه کسی تمایلی به دامی شدن و پرواز کردن نداشت. دو تا عقاب دست کم ۳۰۰ متر روی سرمون توی ترمال میچرخیدند و یه پلاستیک هم توی همون ترمال بالا رفت. به نظرم ترمال ها ۳ یا نهایتا ۴ بودند اما باد کراس تر از همیشه بود ولی همه چیز به نظرم نشان دهنده قابل پرواز بودن هوا رو داشت اما کمی ناشناخته تر از همیشه. وقتی موفق نشدم کسی رو متقاعد به پرواز کنم از مهدی خواستم حواسش بیشتر از همیشه به من باشه و زدم بیرون. اینبار دامی بودم و میدونستم که همه دارند نگاهم میکنند پس به سمت دیواره های سمت چپ سایت که از صبح آفتاب خورده بود و بادی که از همون جهت بود، ترمال ها رو برام حتما میاورد رفتم.

همه چیز آروم به نظر میومد و من که با یه بال کلاس ۱ نو پرواز میکردم خیلی مطمئن بودم. خیلی زود اژدها خودش رو نشون داد، اینبار باقدرت خیلی عجیبی منو کشید بالا، لیفت ۶ بود، خون توی بدنم که به اندام و عضلاتم میرفت حس خاصی پیدا کرد، شبیه قسمتهای از ترن هوایی شهربازی بود البته با قدرت خیلی بیشتری، به هر حال اجازه کوچکترین عکس العملی بهم نداد. بعد پرتم کرد ته هارنس و شروع به ۳۶۰ چرخیدن کردم، زمین رو میدیدم و داشت سرعت چرخش ام بیشتر میشد، به کمکی نگاه کردم و تصمیم گرفتم که اگه یک دور دیگه بزنم بکشم اش. مهدی به دادم رسید و گفت سیجی چپ بنداز.

به بال که توی خط افق روبروم بود نگاه کردم و دیدم ۸۰ درصدش از راست رفته و من افتادم سمت راست هارنس و الان همون کاری که مهدی میگه رو باید انجام بدم . سیجی رو که انداختم چپ بال خیلی زود اومد توی پرواز.  بله بعد من هم دمم رو گذاشتم روی کولم و از اون منطقه فرار کردم اما تازه به جالبترین تجربه پروازیم وارد شده بودم آخه بوق لیفت ۳و ۴ وریو مداوم شده بود و در امتداد یک خط مستقیم منو تا ۵۰۰ متر بالاتر از تیک آف برد.

مسابقات دررود که کنسل شد ما هم با خیلی های دیگه رفتیم شمال و توی سایت های درازنو و رامیان پرواز کردیم. صبحی که میرفتیم سایت رامیان آرزو کردم کاش تا خود ابر برم بالا. پرواز کردم و خیلی تلاش کردم با ترمال های خوابیده اش برم بالا اما احساس میکردم توی چرخش بعدی احتمالا کوه رو نوازش میکنم . تا ۵۰ متری بالاتراز تیک آف بیشتر نتونستم برم. و بقیه هم کمابیش بیشتر از این نرفتند غیر از آرتوش. آرتوش پرنده پر تلاش و انگیزه و البته بومی شمال با بال بومرنگ ۴پرواز کرد و رفت تا خود ابر و حتی بالاتر از ابر و واقعا منظره زیبایی از پرواز ایجاد کرد و ما همه لذت میبردیم از دیدنش. از استاد اثنی عشری پرسیدم چرا اون رفت ولی بقیه نتونستند؟! نمیدونم چرا هیچ جوابی نداد.

اون روز که آرتوش پروازی کرد که آرزوی من بود فهمیدم که باید دانسته هام و تلاش ام رو خیلی بیشتر کنم برای بهتر پرواز کردن.

   « عکس ها از همسرم مهدی شاملو .. سایت رامیان تیرماه ۱۳۸۹ »

مرحله دوم مسابقه قهرمانی فر امنطقه ای پارگلایدرایران 17- 19 تیر ماه 89 درود - نيشابور

وقتی تنها شرکت کننده مسابقات کشوری در اولین تجربه تان در شرکت در مسابقات باشید حتما کمی گیج می شوید. بهرحال میدونید که باید باشید.

شما وقتی به کنارتان نگاه میکنید کسی را برای رقابت نمی بینید و احساس گیجی میکنید.  ولیکن وقتی به پشت سرتان می نگرید، افراد زیادی را می بینید که میخواهند با شما بسنجند مشتی را که نمونه خروار است. و در نهایت بیشتر از هر چیزی احساس مسئولیت می کنید.

موارد زیادی بود در این مسابقات که منو و خیلی های دیگه رو شاکی کرده بود. وقتی فکر میکردم ۶۰ ساعت توی مینی بوس رفتم و برگشتم تا حتما و حتما در دور مقدماتی مسابقات کشوری حضور داشته باشم بیشتر به درست بودن یا نبودن سعی ام فکر میکردم، ولی در نهایت واقعا خوشحال ام که رفتم. در مسابقات شما میتونید خودتون رو بسنجید و نفطه ضعف هاتون رو بشناسید و هدف هایتان را بار دیگر مشخص کنید.

و البته در شروع یک جنبش خیلی کاستی ها و اشکال ها میتونه باشه ولی مهم اینه که جنبش شروع شده و این همون چیزی بود که ما میخواستیم.

من از انجمن خواهش میکنم از نیروهای جوان، متخصص و مستعد استفاده بیشتری بکند و برای رفع اشکال ها سزعت بیشتری به خرج بدهد.

به امید روزی که انجمن ورزشهای هوایی ایران محبوبیت بیشتری داشته باشد. 

    دوشنبه ۲۷ اردیبهشت ساعت ۱۰ صبح روی بلندترین تیک آف سایت دررود با ارتفاع از سطح لندینگ حدود ۱۰۵۰ متر بودیم. آسمانی بدون ابر، همراه با اینورژن داشتیم. برای من که در تلاش برای پیش بینی دقیق تر هوا هستم پیک هایی که به معنی ترمال 2 بود داشتیم و آسمانی که رو به قوی شدن بود. دیگران کماکان نگران بیشتر شدن باد بودند و اینکه پرواز را از دست بدهند. 

 از مهدی خواسته بودم انتخاب زمان تیک آف ام را به خودم محول کنه تا بیشتر برای شناخت تلاش کنم و اون هم موافقت کرده بود. خودش میخواست شاگردهای مبتدی رو تیک آف بده و بعد هم تندم بپره. از جمعیت ۱۵ نفره، طبق معمول همه سریع و بدون درنگ پرواز کردند و مهدی هم داشت میرفت. فقط ناصر مونده بود که اون هم آماده تیک آف بود. من ازش خواهش کردم بمونه تا با هم تیک آف کنیم و من تنها نمونم، که اون گفت فکر میکنه باد داره زیاد میشه و نمیتونه بمونه. خب فکر میکنید چی شد؟!  بله پس من که همون علی معروفه بودم موندم و حوض ام .

بعد سعی کردم روحیه ام رو حفظ کنم و با دلگرمی بودن راننده وانت که دیر اش میشد کی من برم، تیک آف کردم. دیگه هیچکس در حال پرواز نبود. داشتم توی هارنس ام خودم رو جا میدادم که یه چیزی شبیه اژدها من رو با قدرت انگار داشت می بلعید. لحظه های اول فقط به چتر کمکی فکر میکردم بعد به قول معروف به غلط کردن افتادم. بهم یاد داده بودند خلبان باید تمام تلاش اش رو بکنه برای کنترل بال اش پس همین کار رو کردم. بعد چند دوری هم همونجا زدم و ارتفاع گرفتم اما وقتی دیدم وانت داره با سرعت میره پایین و دیگه اگه بمیرم هم برنمیگرده رفتم روی تیک آف ۳۵۰ که مهدی اونجا نشسته بود. جلوی ۳۵۰ کمی کار کردم. وقتی مهدی کارم رو دید گفت اینجوری که تو جلوی بال رو نمیگیری اگه بال ات کلاس ۲ بود فران تاک کرده بودی. با خودم گفتم هنوز که نمردم برم برای لندینگ. روی لندینگ یاد سایت گنو افتادم چون از ترمال ها خواهش میکردم دست از سرم بردارند. تسلیم شدم و شروع به چرخیدن کردم و ارتفاع خوبی گرفتم و تصمیم گرفتم مسافت برم به سمت دشت. حس خیلی خوبی بود تازه یه در از یه دنیای دیگه به روم انگار باز شده بود، دنیایی پر از آرامش. لندینگ رو که رد کردم فقط صدای سینک وریومتر بود که شنیده میشد.

وقتی توی لندینگ نشستم به وریومتر مهدی که ازش استفاده کرده بودم و فقط صدا رو شنیده بودم نگاه کردم دیدم من ترمال 9/4 داشتم و فشار خون ام به شدت افتاد. 

هوای بهم ریخته و دوستان محتاط و تصویر کوهستان از نمای ۱۰۰ متر بالاتر از قله به نظر شما میتونه آدم رو دیوانه کنه یا نه ؟!

 مرتب توی ذهنم میاد تصویر کوهستان بینالود از نمای ۱۰۰ متر بالاتر از قله و آرزوی دوباره بودن در اونجا و حتی بالاتر منو بیتاب میکنه اما چاره ای جز مدارا با هوای مرتب بهم ریز بهار نیست. ۳شنبه ای که گذشت طبق قرار جدیدمون رفتیم دررود ( جدیدن ۳شنبه ها هم میریم ). هوا کمی ابری و بدون باد بود. در پرواز اول به ساعت ۱۰ صبح  لیفت ۰۳/۰ داشتم و البته آفتاب شروع به تابیدن کرده بود. پرواز بعدی ساعت حدود ۱۲ و با آفتاب قوی تر بود. روی محل تیک آف پیک هایی که خبر از لیفت ۲ و ۳ بود داشت اما در دور دست لشگری از ابر دیده میشد. تست پایلوتمون که مهدی فیزی بود در این سورت پرید و لیفت های قوی و کمی خشن رو نشون داد. من لیفت نزدیک ۲ داشتم و پاندولی، ولی داشتم از سایت ارتفاع بیشتری میگرفتم که دوستان در محل تیک آف خبر از باد شدید دادند و از من خواستند برم برای لندینگ. به نظر خودم هنوز میشد ادامه داد اما من باید فعلا حرف گوش کن باشم تا باز منو با خودشون ببرند  . و البته ساعت ۲ باد شدیدی در منطقه حاکم شد و ساعت ۳ آسمان یکدست پوشیده از ابرهای تیره شد و البته باران بهاری هم داشتیم  سرعت سیستم منو شگفت زده کرد.

جمعه ای که گذشت یک روز طلایی بود برای همه پرنده هایی که در سایت پروازی دررود پرواز کردند. برای من یک روز به یاد ماندنی شد. ساعت ۱۱ هوا فعالیت ترمالی خودش رو نشون داد و من تا ترمال ۴ رو در این روز تجربه کردم. من با تیک آف از ارتفاع ۳۵۰ متری به ارتفاع حدود ۱۱۰۰ متری  نسبت به محل لند در مکان قله رسیدم. ارتفاع ام از سطح دریا ۲۵۸۰ متر در وریو ثبت شده که این بلندترین ارتفاعی میشه که تا حالا پرواز کردم. ۵ نفر از خلبان ها هم مسافت حدود ۳۵ کیلومتر به سمت شهر نیشابور رفتند.

دلیل این روز شاید هوای خوب پروازی به نظر برسه اما دلیل اش به نظر من مورد دیگه ای بود. وقتی بچه بودیم اگه احساس این رو داشتیم که پدر یا مادر حواسشون به ما هست و به قول معروف پشت ما هستند شخصیت قوی می شدیم و کارهایی می کردیم که هنوز توی ذهنمون مونده.

اون روز ما یه مهمون داشتیم و اون شخص سال قبل برای اولین بار اومد مشهد و وقتی با شاگردهاش پرواز کردند ما محو پرواز اونها شدیم، و حالا هنوز یک سال نشده ما درست مثل اونها در اون روز پرواز کردیم درست وقتی که اون اینجا بود و با حضورش به ما دلگرمی و شهامت میداد.

اگه به نوشته قبلی ام که به نام «  یکی اومد که بگه امیدی هست هنوز  » مراجعه کنید خواهید شناختش.

از شمعی که روشن هست تا شاگردهاش راه رو ببینند نهایت تشکر و قدردانی رو داریم و باز برایش آرزوی سلامتی و کامیابی روزافزون داریم.

متاسفم اگر که یه کم دیر دارم براتون مینویسم. رفتیم سفر نوروزی به مدت ۱۴ روز و به شهرهای یزد و کرمان و شیراز سفر کردیم و من اسم خوبی برای این شهرها گذاشتم .. مثلث شهرهای طلایی ایران .. زیرا مردمان نجیب و مهربان و خلبان های شادی دارند که به همه شما ایرانی ها توصیه میکنم حتما به این شهرها سفر کنید و اگه خلبان پارا هم هستید بهمراه خلبان های بومی به پرواز در این مناطق بپردازید تا سرشار از لذت پرواز با هم پروازی های خوب بشید.

من رو ببخشید اگر که توضیح بیشتری در مورد سفر ندارم. ذهنم به شدت درگیر موضوعی شده که براتون مینویسم. زمانی که ما در سایت پروازی دراک شیراز پرواز میکردیم و از پرواز ترمیک و هم پروازی با عقاب لذت میبردیم در مشهد هم تعدادی از خلبان ها در سایت خواجه مراد به پرواز در دیواره و استفاده از ریج میپردازند و خلبانی بر اثر غفلت حادثه ای رقم میزنه که خودش به دام می افتد. و بر اثر اشتباه پشت اشتباه حالا در بیمارستان امدادی مشهد در حالت کما با مرگ و زندگی دست و پنجه نرم می کند.

 شاید باز بعضی از شما شاکی بشید اما من مثل همیشه به مبارزه ادامه میدهم و حرف ام رو میزنم. این خلبان بعد از گذراندن دوره مبتدی به پرواز مستقل پرداخت و از نظر کمیته ورزشهای هوایی استان خطرناک پرواز میکرد و حتی به توصیه های دوستانه برای احتیاط بیشتر اهمیتی نمیداد. چرا و چرا در رشته ورزشی مثل پاراگلایدر بعضی از خلبانان ترجیح میدهند زودتر از زمانی که از نظر مربی صلاحیت پرواز مستقل رو دارند به این کار بپردازند. یک خلبان پارا میتواند از علم و تکنیک و تجربه یک مربی شایسته استفاده کند و نه تنها با سرعت بیشتری به سطح بالاتری از پرواز دست پیدا کند بلکه امنیت خود و دیگران را تضمین کند.

 به نظر من راه آزمون و خطا در پرواز راه حماقت آمیزی است. زمانی که من سنگنوردی میکردم مربی ها به ما دو توصیه میکردند، اول اینکه فاصله جسارت و حماقت به اندازه یک تارمو است و دوم اینکه ممکنه اولین اشتباه شما آخرین اشتباه شما بشه.

من اشکال دیگه این داستان رو از چشم مسئولین میبینم و راس مسئولین در این ورزش به نظر انجمن ورزشهای هوایی است. چرا این انجمن یا هر ارگانی که مسئول هست هیچ کنترلی بر اوضاع پروازی در این کشور ندارد. چرا حدود ۴ سال هست که در این کشور هیچ کلاس مربی گری و یا مسابقات کشوری برگزار نشده، چرا ؟!  وقتی این انجمن تقریبا هیچ تلاشی نمیکنه برای پیشبرد علمی و تکنیکی این ورزش تا در کنار آگاهی و شناخت، امنیت بیشتری در پرواز با پاراگلایدر داشته باشیم پس حداقل یکی به من بگه این انجمن چه فعالیتی دارد ؟! چرا اصلا وجود دارد ؟!

دلم میخواست مسئولین به ظاهر مسئول رو به بیمارستان امدادی مشهد میبردم تا چشمان اشکبار پدر و مادری رو که از پشت شیشه به فرزندی که داره از دستشون سر میخوره و میره رو ببینند.  ببینند که پدر چطور با خشم و بغض میگه اگه پسرم حالش خوب بشه و بخواد دوباره بیاد پرواز خودم قلم های پاهاش رو خورد میکنم. آیا واقعا مقصر اصلی پرواز است ؟ به نظر من مقصر اصلی خلبان خود رائ و مسئولینی هستند که هیچ کنترلی بر اوضاع ندارند.   

بله میخوام از برنامه پروازی در ایام تعطیلات نوروز بگم اما بازم قول بدین دلتون نسوزه و اگه بازم نشد و سوخت پس به ما ملحق بشین.

یک کاروان از تعداد نامعلومی از پرنده های شهرهایی که استاد علیرضا اثنی عشری بهشون لطف دارن مثل تهرانیها یزدیها کرمانیها همدانیها اصفهانیها کنگانیها و البته مشهدیها به شهرهای اصفهان، یزد، شیراز، کرمان و بندر عباس در ایام تعطیلات نوروزی سفر خواهند داشت و البته به افرادی که به خط پایان برسند و از شدت پرواز زیاد اووردوز نشوند هیچ جایزه ای اهداء نخواهد شد جز یک کوله بار از تجربه و سرخوشی بی نهایتی از پروازهای موفقیت آمیز مثل همیشه.

شما نیاز به داشتن بال با برند خاصی ندارید . این یک فستیوال و یا یک مسابقه برای باند و باند بازی های همیشگی و ایجاد یک مسایقه به هدف و منظور تبلیغات برای بال با برند خاصی و یا نشان دادن حضور یک شخصیت معروف پاراگلایدر جهان از پشت شیشه به خلبانان پاراگلایدر ایران نیست و نیست . این فقط و فقط یک سفر دوستانه با حضور پر مهر علیرضای پرنده های عاشق آزادی و آزاد زیستن ایران زمین هست .

اگر فقط بی ریا باشید و عاشق پرواز می توانید در هر کجای مسیر به این کاروان ملحق بشوید و با شناختی که از استاد داریم، از شما با آغوش باز استقبال خواهند کرد. به امید پروازهای خوب خوب برای تمام خلبانان پاراگلایدر ایران زمین.

 برای من و خواننده های این وبلاگ بنویسید برنامه شما در این تعطیلات چه خواهد بود ؟!

در ادامه..

شنبه ۲۲/۱۲/۸۸ :  طبق آخرین هماهنگی ها این سفر از تاریخ ۲۷ / ۱۲ / ۱۳۸۸ از شهر خوب یزد شروع میشود .

عجیب شوق نوشتن دارم و دلم میخواهد تا فردا صبح به نوشتن ادامه بدم اما کمی گیج شدم. وقتی شروع به وبلاگ نویسی کردم برای این بود که از نوشتن لذت میبردم و دلم میخواست از لحظه های قشنگ زندگی ام بنویسم. حالا احساس میکنم برای اینکه وقتی شما نوشته های منو میخونید شرمنده نباشم بهتر هست که نوشته هام بار علمی بیشتری داشته باشه. به دست هام نگاه میکنم اما اونها خالی اند از این خواسته، به دلم اما که مینگرم پر از شوق پرواز هست، اونقدر که اغلب ساعات روزهام در بیتابی پرواز و دلتنگی ترمال ها میگذرد.

این روزها اینجا هوا کاملا بهاری هست و آسمان پر تلاطم. گاهی پرواز های نرم مثل پروازهای شمال کشور داریم. بهرحال همه چی خبر از این داره که فصل پرواز نرم نرمک میرسد از راه..

تعطیلات گذشته برای دومین بار در امسال رفتیم گنو و در غالب تیمی ۱۲ نفره پرواز کردیم. و همه تیم رکوردهای ارتفاع و زمان پروازی خودشون رو ارتقاء دادند.  چند تا از خلبان های خوب یزد و بندر هم اومده بودند ولی از مربی های انجمن یا هواپیمایی خبری نبود.

بیشترین زمان بیشتر از ۳ ساعت بود ولی ارتفاع رو متاسفانه دقیق نمیدونم ولی باید بگم تا خود کلودبیس اکثرا رفتیم. صحنه قشنگی بود وقتی چندتایی تا این نقطه رسیده بودیم و کمی هم در ابر مخلوط میشدی. من بهترین پروازم در روز ۲۳ بهمن ماه و ساعت ۲ بعداز ظهر بود. از سایت ۱۳۰۰ تیک آف خوبی کردم و دیواره کوچک سنگی زیبایی رو که کمی جلوتر از سایت بود رو برای یافتن لیفت هدف قرار دادم. صدای وریو شروع شد، شروع به ایت زدن و پیدا کردن بهترین قسمت لیفت کردم. مدام به تیک آف و پرنده های دیگه دقت نظر داشتم تا از ارتفاع گرفتنم مطمئن باشم و با کسی برخورد نکنم. لحظه های زیبایی بود، به راحتی ارتفاع میگرفتم و بابت دیگران نگرانی نداشتم. ارتفاع ام که خوب شد ۳۶۰ چرخیدم و برگشتم روی نقطه تیک آف و تا ۲۳۰ متر بالای تیک آف ارتفاع گرفتم. بیسیم نداشتم وبابت نگرانی مهدی نگران بودم به پایین نگاه کردم و اون با دست اشاره کرد برو سمت دشت.

یک ساعت و نیم پرواز کردم و وقتی که میخواستم فرود بیام از لیفت ها خواهش میکردم دست از سرم بردارند. در مورد هوای عجیب گنو صاحب نظر نیستم و نمیتونم چیزی بگم. ولی به من خیلی خیلی کمک کرد و در اینجا از کوه محترم باز هم تشکر میکنم.

 بلاخره ابرها مهربان شدند و به قول مسلمان ها نعمت از اسمان بارید. هم اسمان مهربان شده هم بعضی از مربی ها. جمعه اول رفتیم خواجه مراد بعد از اونجا رفتیم دررود، من در طول راه به ابرها نگاه میکردم و پیش بینی یه اسمون ابری با تردید بسیار برای انجام پرواز داشتم. مثل خیلی از پرنده ها گفتم حالا بریم ببینیم چی میشه.

وقتی رسیدیم سایت شوکه شدم آخه یه مربی حالا اسم اش رو نبر اونجا بود و توی باد زیاد شاگرد میپروند. ااااااااااااااای بابا یادش بخیر که یه زمانی با ما از خواجه مراد که چسبیده به شهر اونطرف تر نمیومد و مدام نگران قرارهای کاریش بود واقعا یادش بخیر ...  حالا اون میاد دررود در یک روز ابری و تا وقتی رسما بارون بباره سایت رو ترک نمیکنه. خوشحال ام از اینکه آدمها هم مثل این ابرها تغییر می کنند و خوشحالم برای پاراگلایدر مشهد.

باید یه خاطره هم از پرواز سوم سلویی ام هم که ایشون مربی ام بودند تعریف کنم وگرنه به جون شما نمیشه آخه توی این دل ام بد جوری گیرکرده. بله اونوقت ها دررود سایت خوبی نبود ، خواجه مراد خوب بود و ۳ تا پرواز سلویی هم که تعهد مربی بود در خواجه مراد انجام میشد البته الان باز دررود خوب شده از نظر ایشون. خلاصه من رفتم سایت و مهدی هم که تازه نامزد کرده بودیم برای اولین و اخرین بار با من سایت نیومد ، باید میرفت سرکار. باز اون روزها پرواز ها فقط در باد کم تقریبا خود صفر انجام میشد. یه بال نووا که سال تولیدش مال قبل از ۲۰۰۰ بود و برای یک وزن بالاتر از من به بنده تقدیم کردند. ۲ بار تیک آف کردم ولی بال تا آف رایزر میکردم میخوابید آخه پیربال نایی نداشت که پرواز کنه. مربی اسمش رو نبر به من گفت یه بار دیگه تیک آف میکنی ولی اگه نتونستی دیگه نمی خواد امروز پرواز کنی. بال پهن شد و عزم من جزم، بله در شور و شوق روزهای اول پرواز با خودم گفتم الا و بلا باید پرواز کنم. خلاصه آف رایزر کردم و با قدرت تمام بال رو میکشیدم. شیب تند و تند تر میشد و بال خسته که من رو کوچیکتر از خودش میدید پرواز نمی کرد. برک ها رو کمی پایین اوردم تا فشار زیر بال بیشتر بشه شاید پرواز کنه اما بال از سرعت افتاد. باز برک ها رو بالا بردم تا بال سرعت بگیره اما حس بالم خیلی ضعیف شد. نه من کوتاه میومدم و نه بال با ما راه میومد. رسیدم به لبه پرتگاه، دیگه اونقدر شیرجه کرده بودم و با سرعت میدوییدم که حتی اگه میخواستم فلر کنم خطرناک بود. شیب خیلی زیاد شد ولی بال پرواز نمیکرد، لحظه آخر که وارد دیواره میشدم پاهام رو جمع کردم و قلب ام رو در حلقم احساس کردم، بال پرواز کرد. وقتی برگشتم روی سایت یکی از دوست هام گفت تو که جون ما رو به لبمون آوردی. برای مربی رفتار بال رو توضیح دادم و جواب اون این بود :

 راستش من این بال رو زیاد دوست ندارم.

 ابرهای ارتفاع بالا با نهایت کم لطفی میایند و میروند . دمای هوا گاه سرد و خشک و گاه گرم شبیه هوای بهاری اما نه چندان مرطوب هست . شب ها آرزو میکنم در طلوع فردا شهر را برفی ببینم اما افسوس که آسمان هم با ما قهر است . 

هنوز از جاده سایت ها میشه بالا رفت چون برفی در کار نیست . اما هوای نیمه ابری یا جز یه سر خوردن را اجازه دیگری نیست و یا آنقدر باد با سرعت هست که نمیتوان ریسک دنده عقب رفتن را در این هوای سرد سنگین به جان خرید .

                            http://www.womenspgopen.org

مسابقات جهانی پاراگلایدر  ۲۰۱۰  اسپانیا در راه است و نفرات برتر شرکت کننده خانم در این مسابقات جذاب شامل این نفرات میباشد 

      Klaudia Bulgakow,  Karolina Kocięcka,  Anja Kroll,  Caroll Licini,  Nicky Moss,  Des Pansi 

کلودیا نفر اول لیست طلایی عضو تیم جین گلایدر هست و وب سایتش http://ars-media.org میباشد .

عکسهای بیشتری از این چهره را در اینجا ببینید

 http://www.plusmax.de/teamrider/air/klaudia-bulgakov.html

 انجا نفر سوم لیست هم عضو تیم جین گلایدر هست و وب سایتش http://www.anjakroll.ch میباشد.

 کارول نفر چهارم لیست عضو تیم سویینگ هست و برای اطلاعات بیشتر اینجا رو ببینید

 http://swing.de/index.php?main=wettkampf⊂=teamuebersicht1〈=en

و اما وب سایت کارول http://pajarito-caroll.blogspot.com 

نیکی نفر پنجم رو با این وب سایت بشناسید http://www.nickymoss.com

 اون عضو تیم آکسیس به نظر میاد ، ببینید در

http://www.axispara.co.uk/team.htm

با احتمال هوای افزایش ابر و بارندگی و حتی باد شدید در بعضی مناطق با شور و شوق رفتیم دررود . برای ساعت ۸ مهدی مثل همیشه شب قبل اس ام اسی اطلاع رسانی کرده بود . استاد اثنی عشری هم که از روز قبل اومده بود مشهد به ما ملحق شد . آسمان نیمه ابری آفتابی بود و سرعت باد خیلی کم و پروازها سر خوردنی . آفتاب کمی تابید و دشت سریع فعال شد . سعید پیرایش و دکتر میرعمادی از ثانیه های طلایی استفاده کردند و با کمک استاد در ترمالهایی که چندان ارتفاع نمیگرفتند چرخیدند . من با بال اسپرینت آقای برهانی منتظر فرمان استاد بودم برای پرواز ، که استاد شروع به دویدن به سمت جلوی سایت کرد و همه دویدند . یکی از اقوام آقای برهانی که توسط ایشان اموزش دیده بود و زمان چندانی از پروازهاش نمیگذشت گویا بخاطر اشتباه چرخیدن در لیفت جلوی دیواره پشت به باد به کوه برخورد کرده بود . روی سایت پروازی شلوغی که به خاطر اومدن استاد اثنی عشری و استاد پاشا در یک روز بود ، دیگه تقریبا هیچکی غیر من و یکی دو نفر نبود . در واقع خداوند به این پرنده رحم کرده بود و با اینکه در ابتدا خیلی وضعییتش خطرناک به نظر میرسید فقط از ناحیه دنبالچه درد داشت و البته آمبولانس بعد از ۲۰ دقیقه اونجا بود . نهایتا دکتر یک هفته استراحت به ایشان تجویز کرده بود . 

حادثه دیگه ای هم در همین روز داشتیم . یکی از پرنده های با اخلاق به نام اقای سجادی با یه بال فرسوده که خودش به بال اش میگه کیسه گونی اقدام به انجام مانور وینگ و ور میکنه که با حرکت های ضعیف و اشتباه بال تاک میکنه و به خاطر پمپ سریع وارد اسپین میشه و به زمین برخورد میکنه . شاهدان حادثه در ابتدا امیدی به زنده ماندن ایشان نداشتن . اما خوشبختانه ایشان آسیب چندانی نمیبینند . در واقع هنوز برای آسیب ندیدن ایشان تشخیص خاصی نداشتیم جز لطف خداوند .

آسمان پوشیده از ابرهای تیره شد و باد با سرعت تقریبا ۱۵ اما یکنواخت که ما پرواز اخر را انجام دادیم و من باید بگم مجذوب سرعت اسپرینت شدم .

توی لندینگ ساعت ۲ بعد از ظهر به وقت خداحافظی  آسمان آرام میگفت زیر باران باید رفت ... 

كوه گنو با ارتفاع ۲۳۵۰ متر ارتفاع و به فاصله ۳۰ کیلومتری واقع در شمال شرقي شهر بندر عباس و مشرف بر پهن دشت خليج فارس چونان سدي عظيم رودرروي اين خليج نيلگون سينه گسترانده است . گنو با امتداد از غرب به شرق به طول 34 كيلومتر و عرض بين 5 تا 15 كيلومترمساحتي بالغ بر 350 كيلومتر مربع را در بر مي گيرد و تقريبا به موازات بندر عباس قرار گرفته است .
كوه گنو داراي دامنه هاي ملايم و دره ها و بريدگي هاي پرشيب می باشد که اين عوارض در قسمت هاي شرقي تشديد مي شوند .
 

مکان تیک آف های اصلی به ارتفاع های حدود ۴۰۰ و ۱۳۰۰ متر از سطح لندینگ قرار دارند .

و اما پرواز در گنو که دلم میخواد همینطور در حال و هواش بنویسم و بنویسم . گنو منو بعد از یکسال پرواز به ضعف نداشتن اعتماد به بال غلبه داد و به کمک استاد اثنی عشری چرخیدن در ریج و دیواره و ترمال رو بهبود بخشید . ۳ روز پرواز کردیم . روز اول یک پرواز از ۴۰۰ و ۲ پرواز از ۱۳۰۰ که آخری با تصاویر رویایی همراه بود . ارسلان رو دیدم که جلوتر از من پرواز میکنه با ارتفاع خوبی داشت ترمال کار میکرد . رفتم سمتش ، بهش نرسیده بودم که دو تا عقاب در حال پرواز در ترمال دیدم و ارسلان هم رفت سمت شون و منم همینطور . ارسلان پایین تر از اونها در همون ترمال شروع به چرخش کرد و ارتقاع خوبی گرفت و من هم خودم رو که پایین تر از عقاب ها و ارسلان بودم آماده چرخش در ترمال مورد نظر میکردم اما به جز یه احساس خیلی ضعیف لیفت چیزی نداشتم . ارسلان تقریبا به عقاب ها نزدیک شده بود و من به خاطر ارتفاع کم به سمت تیک آف ۴۰۰ رفتم و البته استاد به من گفته بودند در پرواز از ۱۳۰۰ مستقیم به سمت تیک آف ۴۰۰ برم و اونجا میتونم کار کنم . بعدا از ارسلان پرسیدم اون ترمال چقدر قدرت داشت که گویا وریو   ۰/۴  ثبت کرده بود .

و اما روز دوم ، اول رفتیم ۱۳۰۰ و من از این ترمال به اون ترمال میرفتم و یا وقتی ازش می افتادم بیرون دوباره میرفتم سمتش . پرواز بعدی رو از ۴۰۰ داشتیم بیسیم استاد که با فرکانس من جور می شد قبل پروازم تموم شد ولی اون منو نا امید نکرد و گفت برو من با داد زدن بهت میگم چیکار کنی . روی دیواره اون با دست مثل یه  پلیس به من چپ و راست میگفت . اون میخواست با سی جی دشت و برک کوه به دیواره نزدیک تر بشم و چرخش هام رو سریع تر انجام بدم اما من متاسفانه از دیواره فاصله گرفتم به خاطر ترس از دیواره .

در پرواز سوم که باز هم از ۴۰۰ بود بیسیم داشتیم و دوباره تمرین دیواره و ریج کار کردن داشتم و اینبار به ترس از نزدیک شدن به دیواره غلبه کردم و بهتر چرخیدم و اینجا بود که لیفت های ریج رو لمس کردم . سرشار از انژی به سمت لندینگ رفتم ، فریاد زدم مرسی و استاد گفت مرسی تو . داشتم میرفتم که یه ترمال نرم و ضعیف رو احساس کردم چند دوری ایت زدم و وقتی دیدم ارتفاع ام از سطح سایت بیشتر هست ۳۶۰ زدم و ارتفاع خوبی به دست اوردم و پشت به باد رفتم رو سایت . و باز در ترمال روی سایت چرخیدم . افتاب داشت غروب میکرد که رفتم برای لندینگ .

روز سوم که من میخواستم روز نتیجه گیری باشه دو تا پرواز داشتیم اولی ۱۳۰۰ و دومی ۴۰۰ . در پرواز اول در مسیر جایی بود که پر از ترمال سرویس بود و تا جایی که تونستم در اونها چرخیدم و ۳ تا از بچه های دیگه هم توی همون منطقه بودند و این باعث میشد بیشتر شناخت داشته باشم و بیشتر تلاش کنم . یکی از دوستان که با هم تقریبا تیک آف و لندینگ داشتیم وریو داشت ، ما ۴۶ دقیقه پرواز کرده بودیم .

پرواز آخر ام پر خاطره ترین پروازم بود ، باز بیسیم مون باطری نداشت . البته خودم فراموش کرده بودم بیسیم برای استاد بیارم در واقع مقصر خودم بودم . دیگه داشت اشکم در میومد که اینقدر بدشانسم . قبل از من مهتا که پروازمون تقریبا در یه سطح هست پرواز کرد و استاد اونو توی ریج و بعد ترمال دیواره چرخوند و گذاشت ارتفاع بگیره . من شروع کردم به نت برداری که استاد چطوری باهاش کار میکنه و ازش پرسیدم تا کجا میتونه با این ترمال بره بالا که یه ابر ترمالی رو نشون داد و گفت تا اون . تیک آف کردم و سریع به راست چرخیدم و بعد به چپ و بعد من بالای سایت بودم . فریاد زدم و از استاد پرسیدم میتونم اینجا بچرخم و اون گفت مشکلی نیست میتونی بمونی . اونقدر چرخیدم روی سایت که استاد از نقطه های دیگه سایت قابل تشخیص نبود . مهدی که بیسیم منو داشت و توی لندینگ بود از من میخواست از خط الراس عقب تر نرم . در لیفت ها می چرخیدم و لذت میبردم .

وریوی مهدی که نمی شد بدون کاکپید استفاده کرد و کاکپید هم به هارنسم وصل نمی شد رو گذاشته بودم پشت هارنسم و صداش رو هم بسته بودم تا بعدا بدونم چیکار کردم . اون دستگاه به من نشون میده که من ۳۵۰ متر از سطح سایت رفتم بالاتر و لیفت ۲.۷ و سینک ۱.۹ داشتم و زمان پروازم  ۴۵ دقیقه شده .   

 البته پرواز ها رو بیشتر از همه اول به خاطر محیط خوب پروازی با پرنده های زیاد و خوبی که استاد اثنی عشری دور هم جمع کرده بودند و استادی خودشون که الحق استاد هست و  سایت فنی گنو ، و بعد تلاش خودم برای شناخت بیشتر و ارتباط برقرار کردن بیشتر با پرواز ترمیک که در اینجا باز از استاد نظری نسب به خاطر راهنمایی شون (که در مقاله قبلی توضیح داده ام) تشکر میکنم، میدونم .

در این سفر پرنده ها از شهرهای تهران، کرمان، تبریز، همدان، اراک، عسلویه، یزد، شیراز، بندر و ما مشهدی ها بودیم.

جمعه ای که گذشت رفتیم دررود . هوا آفتابی بود با ابرهای ارتفاع بالایی که در راه بودند و بادی که هرچند کم و زیاد میشد اما اجازه پرواز می داد . آقای سام پاشا هم از تهران آمده بودند و سایت تقریبا شلوغ بود .

پرواز کردم در باد زیاد که تیک آف رو با سرعت عمل بیشتری می طلبید . توی ریج چند دوری تونستم بچرخم و بعد رفتم ترمال سرویس دشت رو که به کوه نزدیک هست گرفتم و چند دوری چرخیدم و موقع نشستن چند لحظه ای هابر شدم و فقط عمودی پایین میرفتم . کل پروازم  ۹ دقیقه شد ( از تیک آف ۳۵۰ در حالت سرخوردن حدود ۶ دقیقه زمان پرواز میشه ) . لیفت و سینکم هم حدود ۳ بود .

حالا یه چیزی بگم ولی دلتون نسوزه که آه بکشین و خدای نکرده من یه بلایی سرم بیاد . این ۳ روز تعطیلی داریم میریم بندر عباس برای پرواز در سایت گنو . البته یه نکته زجر آور هم داره و اون وجود محسن منصوری بندری هست که بله خودتون میدونید دیگه سرمون رو از بس حرف میزنه خواهد خورد .

به شما هم هرجا هستید خوش بگذره با پروازهای خوب

یه خاطره از فستیوال توی ذهنم مونده و دوست دارم براتون بگم . توی مسابقات هدف زنی اقای خدایاری اونقدر مسلط و راحت اومد وسط هدف نشست که انگار اون نقطه سالهاست متعلق به خودشه . آره اون نقطه مال شخص خودشه چون بهاء اش رو پرداخت کرده. اون با عشق و علاقه تمام توان خود رو طی چندین سال برای رسیدن به هدف اش بکار برده . براش ارزوی پیروزیهای بیشتر میکنم .

چند وقتی بود به خاطر اینکه انچنان که باید نمیتونستم از لحظه های پروازیم استفاده بیشتری بکنم احساس خوشایندی نداشتم و از نزدیکان هم پروازی بخصوص از مهدی می خواستم منو راهنمایی کنند که اونها منو بیشتر به صبر و پرواز بیشتر تشویق میکردند .

چند روز پیش از طریق ایمیل از آقای وحید نظری نسب راهنمایی خواستم و ایشان راهنمایی با ارزشی به من داشتند که میخوام شما هم از اون استفاده کنید .

ایشان گفته اند :

مطمئنن اگر شما علاقه مند هستید که از پروازتان لذت ببرید، میبایستی از محیط اطرافتان شناخت بیشتری داشته و زمانی لذت افزایش می یابد که شما شناخت بیشتر و کافی از آن محیط داشته باشید .

به طور مثال چنانچه شما بدانید که در جاده چالوس چه موانع ها و دره ها و همچنین چه رستوران هایی و همینطور پمپ بنزین کجاست نتیجه آنکه زمانی که دیگران میل به صرف غذا و یا دیدن مناظر زیبا دارند شما راهنمایی مینمایید که در ۵ کیلومتر جلوتر می شود به خواسته شان برسند ، و یا حتی وقتی بنزین شما در حال اتمام است شما به خونسردی میدانید که در پیچ بعد پمپ بنزین است ولی دیگران در حال اظطراب هستند و حتی اظطرابشان به شما منتقل می شود (( این همان شناخت می باشد )) که دیگران مظطربند و شما با توجه به شناختتان از محیط و جاده خونسرد هستید .

بدین ترتیب شما چون از ترمال شناخت کافی و یا آموزش بیشتری ندیده اید نمی توانید ترمال را لمس و یا حس نمایید تا بتوانید در آن بیشتر باقی بمانید و چنانچه دارای توربلانس زیاد باشد شما از ترمال خسته می شوید.

توصیه انکه کتاب  thermal flying  می تواند به شما از لحاظ تئوریکال کمک نماید و در مراحل بالاتر نیاز به آموزش بیشتر و تمرین دارید . 

 یادتان باشد که اول دانش را بدست می آورید و با گذر زمان این دانش به تجربه و با تکرار و تمرین می شود مهارت که شما نیاز دارید . تلاش بایستی با دانش و آگاهی نسبت به انجام کار باشد .

 از اقای نظری نسب نهایت تشکر و قدردانی را دارم .